Het is zowaar nog steeds goed weer, al zien we wel wat aankomen. De rit welke in het Trotterboek staat is inderdaad fenomenale. Het landschap is zo mooi en na het volgen van de weg langs een bulderende rivier komen we onderaan de Trollstigen; 11 haarspeldbochten met 20% stijgingen in de haarspeldbochten zelf, in zijn geheel slingerend om een bulderende waterval.
En wil je het nog spectaculairder, stel je dan voor dat je TWEE tourbussen tegenkomt in 1 haarspeldbocht (tegemoetkomend). En dan zit zo’n vrouwelijke gids gewoon te gebaren dat je effe binnendoor tussenlangs moet: Dat is niet zo makkelijk als het lijkt hoor, DOOS, met een motor met bagage! Boven ligt nog sneeuw terwijl het een graad of 18 is.
Heerlijk temperatuurtje en geen wind voor de verandering. Het blijft een mooie rit, want je moet ook weer naar beneden aan de andere kant. De weg die daarna volgt gaat door een vallei waar men aardbeien kweekt. Om de 100m staat er een kraampje met schattige blonde kindertjes die de aarbeien met een alleraardigste glimlach aanbieden. Als we de pont nemen zien we de bui al hangen en een Noor aan boord bevestigde dat het al regende in Geiranger (hij had gebeld). En ja hoor, de pont af begint het te regenen, de eerste echte regenbui in Noorwegen, waar we nog ongeveer 25 kilometer door heen moeten rijden naar Geiranger. Het fjord is prachtig, je komt een steile helling af met een pracht uitzicht op een enorm steil smal fjord met een klein ingesloten dorpje. De camping heeft geen hytter meer (wisten we ivm toeristische van de plaats) dus dan maar de tent. Terwijl we hiermee bezig zijn, breekt even de hel los. We zetten in een toptempo de tent op en gaan erin zitten en wachten tot het rustig wordt. Wat het ook nog wordt,... gelukkig.
En wil je het nog spectaculairder, stel je dan voor dat je TWEE tourbussen tegenkomt in 1 haarspeldbocht (tegemoetkomend). En dan zit zo’n vrouwelijke gids gewoon te gebaren dat je effe binnendoor tussenlangs moet: Dat is niet zo makkelijk als het lijkt hoor, DOOS, met een motor met bagage! Boven ligt nog sneeuw terwijl het een graad of 18 is.
Heerlijk temperatuurtje en geen wind voor de verandering. Het blijft een mooie rit, want je moet ook weer naar beneden aan de andere kant. De weg die daarna volgt gaat door een vallei waar men aardbeien kweekt. Om de 100m staat er een kraampje met schattige blonde kindertjes die de aarbeien met een alleraardigste glimlach aanbieden. Als we de pont nemen zien we de bui al hangen en een Noor aan boord bevestigde dat het al regende in Geiranger (hij had gebeld). En ja hoor, de pont af begint het te regenen, de eerste echte regenbui in Noorwegen, waar we nog ongeveer 25 kilometer door heen moeten rijden naar Geiranger. Het fjord is prachtig, je komt een steile helling af met een pracht uitzicht op een enorm steil smal fjord met een klein ingesloten dorpje. De camping heeft geen hytter meer (wisten we ivm toeristische van de plaats) dus dan maar de tent. Terwijl we hiermee bezig zijn, breekt even de hel los. We zetten in een toptempo de tent op en gaan erin zitten en wachten tot het rustig wordt. Wat het ook nog wordt,... gelukkig. 